Als het ’s ochtends licht wordt, hebben de paarden geen idee hoe hun dag eruit zal zien. Als een groep het erf op komt, hebben de paarden geen idee wat ze komen doen en hoelang ze zullen blijven. Als Sam bij mij in de auto springt, heeft hij geen idee waar we naar toe gaan en hoe zijn dag eruit zal zien. Onze (huis)dieren hebben misschien geen doelen meer. Ze krijgen eten en hoeven er niet zelf meer voor op pad te gaan. In de natuur is dat wel anders. Zij moeten overleven en om te overleven moet je opzoek naar eten. Binnen die zoektocht zijn ze constant aan het meebewegen in dát wat zich aanbiedt. 
 
In april besloot ik samen met Sam op pad te gaan. We trokken rond door het land, werken waar nodig was, ervaren hoe het is om back to basic te leven én om mee te kunnen bewegen in dát wat ontstaat… zonder dat vooraf te weten. Los van verwachtingen, plannen en doelen en veel meer léven in het moment. En als die onzekerheden van ‘niets weten’ even (te)veel werden, keek ik naar Sam… die nooit wist waar we heen gingen en hoe lang het zou duren. Toch ging hij altijd enthousiast en nieuwsgierig onze nieuwe plek ontdekken. Ik stelde mezelf veel vragen… Zouden wij dit kunnen? Iedere dag vanuit een nieuw perspectief bekijken? Durven meebewegen in dát wat ontstaat? Hoe zou het zijn als straks het ‘normale’ leven weer begint?
 
Onbewust had ik mezelf toch één doel opgelegd waar ik me aan vasthield… Ik zou tot oktober op pad zijn, maar begin augustus had ik behoefte aan een vaste plek, aan ‘thuis’ zijn. Ik besloot niet elke week meer te vertrekken en bleef langer op één plek. Totdat Sam ’s avonds laat schrok en ervandoor ging. We sliepen middenin de Delftse natuur, het was donker en ik zag of hoorde geen enkel signaal van Sam. Mijn vader en twee vrienden kwamen helpen zoeken en om 03.30 ging mijn vader, zonder resultaat, richting huis… Hij kwam thuis aan en tot zijn grote verbazing kwam een vrolijke Sam op hem af. Een afstand van bijna vijf kilometer die Sam nog nooit had gelopen. Het was ongelofelijk! Ik besloot die nacht bij mijn ouders te blijven slapen en toeval of niet… Doordat Sam weg was gelopen, bracht hij me weer heel even ‘thuis’. Even geen avontuur, even geen reis, even geen nieuwe plek… Gewoon even ‘thuis’.
 
“Waarom zou ik eigenlijk nog doorgaan als ik zo’n behoefte heb aan ‘thuis’? Ik wilde toch juist meebewegen in dát wat ontstaat?” 
 
Dus in september stopte ik ons avontuur en kregen we weer een ‘normaal’ leven. Een heel ander leven als voorheen en ik stelde mezelf weer dezelfde vragen… Zou ik het kunnen? Iedere dag vanuit een nieuw perspectief bekijken? Ook nu het ‘normale’ leven weer begint? Durven meebewegen in dát wat ontstaat?
 
De paarden en Sam herinneren me er dagelijks aan en dat neem ik mee in het nieuwe jaar! Iedere dag vanuit een nieuw perspectief bekijken… En als het even niet lukt en mijn doelen worden té rechtlijnig, kijk ik naar de dieren om me heen… Zij zullen altijd meebewegen in dát wat ontstaat en iedere dag vanuit een nieuw perspectief bekijken.
 
Ik wens jullie een heel mooi 2019!
Evelien